بر اساس گزارش‌های دریافتی، شهرداری عبادان (آبادان) شنبه 25 مهر 1405، بساط چندین دست‌فروش را با خشونت جمع‌آوری و تخریب کرد. چرخ‌ها و وسایل اندک این فروشندگان زیر ضربات نیروهای شهرداری و انتظامی درهم‌شکسته شد؛ وسایلی که تنها ابزار کار و راه تأمین معاش آنان و خانواده‌هایشان بود.
در جریان این برخورد، یکی از دست‌فروشان با اشاره به نیروهای شهرداری و انتظامی، با خشم و اعتراض گفت: «نگاه کنید، این هم از دولت دزد ما! دزدان آمدند. می‌گویند ما مؤمن هستیم و این‌طور با ما برخورد می‌کنند.» تخریب وسایل کار دست‌فروشان، بدون توجه به وضعیت معیشتی آنان، فشار اقتصادی بر خانواده‌هایی را تشدید می‌کند که برای تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی به درآمد روزانه خود وابسته‌اند.
برخورد با فقر و بیکاری از مسیر نابود کردن ابزار کار مردم، نه‌تنها مشکلی را حل نمی‌کند، بلکه می‌تواند آنان را بیش از پیش به ورطه فقر و محرومیت بکشاند. این واقعه بار دیگر تناقض تلخ زندگی در اقلیم اهواز (خوزستان) را آشکار می‌کند؛ منطقه‌ای برخوردار از منابع عظیم نفت و گاز و زمین‌های حاصل‌خیز که با وجود این ثروت طبیعی، بسیاری از مردم آن همچنان با فقر، بیکاری و محرومیت دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
در حالی که منابع این سرزمین ثروت هنگفتی تولید می‌کنند، شماری از ساکنان آن برای تأمین نان روزانه ناچارند به دست‌فروشی روی آورند و حتی همان ابزار اندک کسب درآمدشان نیز از آنان گرفته میشود.
