سحرگاه روز چهارشنبه ۸ مهرماه ۱۴۰۵ (۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶)، حکم اعدام (قصاص نفس) یک زن اهوازی به نام «اشرف فرجی» در زندان مرکزی ساری به اجرا درآمد.
اجرای این حکم در حالی صورت گرفت که وی از بیماری‌های روان‌شناختی رنج می‌برد. اشرف فرجی، ۵۷ ساله، اهل اهواز و ساکن شهر ساری، مادر چهار فرزند بود. او پیش‌تر به اتهام «قتل عمد» همسرش در جریان یک مشاجره و درگیری خانوادگی بازداشت و توسط دستگاه قضایی جمهوری اسلامی به قصاص نفس محکوم شده بود.
نادیده‌انگاری سوابق پزشکی و روان‌شناختی در روند دادرسی
اطلاعات موثق دریافتی حاکی از آن است که خانم فرجی دارای سابقه بیماری اعصاب و روان بوده و به‌طور مستمر تحت نظر پزشک متخصص قرار داشته است. با این وجود، دادگاه و مراجع قضایی رسیدگی‌کننده به پرونده، بدون در نظر گرفتن سوابق پزشکی، وضعیت روحی و روانی وی در زمان وقوع حادثه (که می‌تواند در مسئولیت کیفری متهم تأثیر مستقیم داشته باشد) و همچنین با چشم‌پوشی از زمینه‌ها و فشارهای ناشی از مشاجرات خانگی، او را به اشد مجازات یعنی سلب حیات محکوم کردند.
سازمان حقوق بشر کارون تأکید می‌کند که اعدام افرادی که از اختلالات اعصاب و روان رنج می‌برند، نقض آشکار قوانین بین‌المللی حقوق بشر، از جمله میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی است. علاوه بر این، در ساختار قضایی جمهوری اسلامی، زنان غالباً قربانیان اصلی قوانین تبعیض‌آمیز و فقدان نهادهای حمایتی در برابر خشونت‌های خانگی هستند. عدم درجه‌بندی جرم قتل و نگاه مکانیکی به قانون «قصاص»، سبب میشود تا زنانی که در شرایط بحران روانی یا در جریان دفاع از خود در محیط‌های پرخطر خانگی مرتکب جرم می‌شوند، بدون دادرسی عادلانه و بررسی ریشه‌های روان‌شناختی و اجتماعیِ جرم، به چوبه‌دار سپرده شوند.
این سازمان ضمن محکومیت شدید اجرای حکم اعدام اشرف فرجی، خواستار توجه جامعه جهانی به وضعیت وخیم زنان زندانی و اجرای بی‌رویه مجازات اعدام، به‌ویژه در قبال بیماران اعصاب و روان در ایران است.
