در شامگاه چهارشنبه ۵ آذر ۱۴۰۴، یک شهروند عرب ساکن روستای غزاویه بزرگ به نام زواد ناصری (معروف به عبدالحسین المعتوق آل‌جبور) در پی فقر شدید، بیکاری طولانی‌مدت و ناتوانی در تأمین هزینه‌های زندگی خود حلق‌آویز کرد.
این حادثه حوالی ساعت ۱۶ رخ داد؛ روستایی که در ۱۰ کیلومتری شرق رودخانه کارون و در منطقه‌ای کشاورزی قرار دارد، اما طی سال‌های اخیر به‌دلیل خشکسالی، نابودی نخلستان‌ها و بحران‌های اقتصادی با موج رو‌به‌افزایشی از مشکلات معیشتی مواجه شده است. اهالی منطقه می‌گویند که بیکاری گسترده و تبعیض در فرصت‌های شغلی بسیاری از سرپرستان خانوار را تحت فشار شدید قرار داده است.
به‌گفته نزدیکان، زواد ناصری در ماه‌های گذشته بارها از وضعیت اسفناک زندگی، بدهی‌ها و نبود فرصت شغلی شکایت کرده بود؛ شرایطی که در نهایت او را به چنین «انتخاب تلخی کشاند.»
بر اساس گزارش‌های منتشرشده از سوی فعالان حقوق بشر و منابع محلی، در سال ۱۴۰۴ تاکنون دست‌کم ۸ مورد خودکشی و خودسوزی ناشی از فقر و بیکاری در اهواز و شهرهای اطراف ثبت شده است؛ آماری که کارشناسان آن را نشانه‌ای روشن از افزایش فشارهای اجتماعی و اقتصادی بر ساکنان اقلیم اهواز می‌دانند.
این در حالی است که منطقه‌ای که «سرزمین طلای سیاه» نام گرفته، با وجود منابع عظیم نفت و گاز و زمین‌های حاصلخیز کشاورزی، سال‌هاست با فقر ساختاری، بیکاری مزمن، تبعیض استخدامی و بحران‌های محیط‌زیستی دست‌وپنجه نرم می‌کند؛ مجموعه‌ای از عوامل که خودکشی را به یکی از نمودهای دردناک اعتراض خاموش مردم تبدیل کرده است.
